Atatürk'ün Çocukluk Anıları: Zübeyde Hanım'ın Arkadaşları

[Serdar102]

ZÜBEYDE HANIM VE ARKADAŞLARI
Zübeyde on iki yaşındaydı. Hayranlık dolu gözlerle hayata bakıyordu. İlkbaharda ağaçlar çiçek açıyordu, sonbaharda ağaçlar yaprak döküyordu. Bazı ağaçlar meyve veriyordu, bazıları vermiyordu. Böylesi felsefi konuları konuşacak arkadaş bulamıyordu. Bir gün komşu kızları Aysel ile Atike misafirliğe geldi. Zübeyde arkadaşlarıyla derin konulara daldı. Bir süre sonra Zübeyde ortaya şöyle bir konu attı: Doğadaki hiçbir ağaç meyve vermeseydi, insanlar için, yaşamak daha kolay olur muydu?
Bunun üzerine Aysel: O zaman şeftali, erik, kiraz gibi meyve gruplarına elveda dememiz gerekirdi. Bu ve buna benzer meyvelardan ayrı kalmak istemem.
Atike: Her bir ağaç kendi türünde meyve vermeye devam etsin. Doğanın dengesi bozulmasın. Doğanın dengesi bozulursa zararı canlılara olur. Canlıların yaşamının son bulması doğayı etkilemez. Doğa hep vardır ve var olacaktır. Değişen zamandır. Zaman geçer ve canlıları değiştirir, yaşlandırır. Yıllar önce genç birinin, yıllar sonraki yaşlanmış, zor yürüyen halini görmek zamana keyif verir.

--------------------------------------------------------------


SİHİRLİ DEĞNEK
Ahmet anlatıyordu:
Selanik'te arkadaşlarla toplanır, dünyanın gidişatı ve nasıl olması gerektiği hakkında fikir ileri sürer yorum yapardık. Günlerden bir gün bizim bahçede toplanmıştık. Bir arkadaş, dayımın oğlu Ali beş yaşındaydı. Çiçek hastalığı geçirdi. Sonunda gözleri görmez oldu. Bu neden böyle oldu, hiç bilemedim. Kim ne ister bir küçük çocuktan? Ali'nin gözlerini görmez eden kimdir? Bunu çözemedim arkadaşlar, beni affedin dedi ve ağlamaya başladı. Böyle konularda korkak olmamak gerekir. Birkaç arkadaş vızıltı şeklinde yorum yaptı. Bence bu yorumların kimseye faydası yoktu. Sonunda ben gür sesimle haykırdım: Bakın arkadaşlar, elimde bir sihirli değnek olsa dünyanın gidişatını değiştirirdim. Görmeyen gözleri gördürür, duymayan kulakları duyururdum. Ayağı ağrıyanın ayağını, kolu, başı ağrıyanın ağrısını dindirirdim. Ağrıları yok ederdim. Hastalıkları ortadan kaldırırdım. Boyu kısa olanın boyunu uzatır, aşırı kilolu olanı zayıflatırdım.
Arkadaşlar, benim söylediklerimi akıl ve mantık çizgisinden ayrılmadan değerlendirdi. Hiçbir arkadaş bana kızmadı. Gerçek böyleydi. Çocukların bu dünyadan ayrılışı olmamalıydı. Belki o çocuk kötü biri olacaktı, tamam da, ordu toplayıp sefere çıkan, binlerce cana mal olanları hayat neden büyüttü?
Sonunda, ortak bir paydada buluştuk. Bir sihirli değnek işin içine girmeliydi. Bakın o zaman dünya yaşanır hale gelirdi.

------------------------------------------------------------------------------------


ÇOCUKLARDAN BİR ORDU KURMAK
Ahmet arkadaşlarıyla bahçede toplanmış, dünyanın gidişatı hakkında konuşuyordu.
Bazı konularda fikirler çakışıyor olsa bile genelde bir ortak paydada birleşiliyordu. Bu durumu Ahmet şöyle açıkladı: Kötü bilinen, yanlış olan ne varsa bunlar bize önceki nesillerin armağanıdır. Ben bir adada dört-beş yaşında kız ve oğlan çocuklarının bulunduğu yirmi arkadaşla birlikte olsam ve bu arkadaşlar, sadece benim onlara öğrettiklerimi bilseler yeter. Aradan yıllar geçtikten sonra bu arkadaşlardan üreyecek nesiller dünyaya dağılırdı. Yalanı, palavrası olmayan, insanların kandırılmadığı bir dünyada yaşarlardı. Savaşın olmadığı, barışın hüküm sürdüğü bir dünyayı arzuluyorum. Şu anda dünyada yaşayan yüz milyonlarca insan neden bu duruma karşı çıkmıyor? İnsan kendini bir erk olarak kabul etse, boyun eğmese daha iyi değil mi? İnsanlar, kişiliklerinden, karakterlerinden ödün vermemeli. İnsanlar, fikir çubuklarını 1900'lü yıllara uzattığı bu zamanda, gelecek nesiller, şimdiki nesillere acıyarak bakmamalı.

SON

Atatürk'ün Çocukluğu - Ezgi Yayınları - Yayın Yılı: Aralık 1994